Het zomerakkoord was wederom een pijnlijke vertoning van politiek getouwtrek waarbij iedere partij haar gelijk wil halen. Het hogere doel, het belang van België, wordt daarbij zonder blikken en blozen opzij geschoven. Het binnenhalen van een politieke trofee is het hoogste goed. De consensus tussen verschillende partijen, die vroeger in België hoog in het vaandel werd gedragen, moet plaats ruimen voor een pervers beloningssysteem. Goed of niet goed voor de bevolking of het land, iedere politieke partij krijgt evenveel stickers voor op zijn stickerkaart. Het gevolg is opnieuw belastingverhogingen en een wetgeving die nog complexer wordt.

“De combinatie van een complexe en een veel te hoge belasting op arbeid is een dodelijk virus waar men in het labo van het Tropisch Instituut jaloers op zou zijn.”

In al het gekijf zijn de politici het over één ding eens: de lasten op arbeid zijn te hoog. Ze zijn bij de hoogste in Europa waardoor fabrieken wegtrekken. Het verhaal van de steeds hogere personenbelasting loopt nochtans parallel met deze van de belastingverhogingen op kapitaal.

De grondslag van de huidige personenbelasting werd gelegd in 1962. Het was een eenvoudig en billijk belastingsysteem dat werd geheven op de inkomsten van arbeid. Maar met het verstrijken van de jaren werd de wet aangepast en aangevuld. De ‘grote’ hervorming in 1988 van het wetboek van de inkomsten was de kers op de taart waarbij ruim 80 wetten en besluiten werden aangevuld. De wetgeving werd te complex, en een complexe wetgeving die te snel wijzigt, creëert rechtsonzekerheid.

Door de veel te dure welvaartsstaat en de sterk stijgende uitgaven in de sociale zekerheid besloot de regering de belasting te verhogen, zonder op enig moment de betaalbaarheid van de sociale zekerheid in vraag te stellen. De combinatie van een complexe en een veel te hoge belasting op arbeid is een dodelijk virus waar men in het labo van het Tropisch Instituut jaloers op zou zijn. Bedrijven beslisten om hun productie-eenheden in België te sluiten en elders te vestigen waardoor we in een vicieuze cirkel terecht kwamen. Steeds minder mensen moeten opdraaien voor de dure welvaartsstaat en de hoge factuur van de sociale zekerheid, en de vergrijzing van onze bevolking zal hier zeker niet bij helpen. Freddy Willockx waarschuwde in het begin van de jaren negentig reeds voor de betaalbaarheid van onze pensioenen, de vergrijzing mocht de toekomst van de jongeren niet verkleuren.

Steeds zwaarder belast

Zij die oor hadden naar deze waarschuwing en zelf voor hun pensioen hebben gezorgd, worden nu gestraft met allerhande taksen op hun beleggingen. Zelfstandigen die een karig pensioen ontvangen van gemiddeld 845 euro kunnen niet anders dan beleggen. Als een zelfstandige een gelijkaardig pensioen wenst als dat van een ambtenaar (gemiddeld 2.630 euro per maand) dan moet hij meer dan 500.000 euro opzij zetten om een gelijkaardig maandelijks bedrag te krijgen op de pensioengerechtigde leeftijd. Maar in dat geval moet hij de abonnementstaks betalen. Steeds meer wordt er met afgunst gekeken naar het kapitaal dat mensen bijeenbrengen met hard werken en spaarzaam zijn. Dat kapitaal wordt steeds zwaarder belast. Dat ministers hier geen oor naar hebben is begrijpelijk. Zij kunnen rekenen op een pensioen van ongeveer 4.250 euro en moeten hiervoor zelfs niet sparen en beleggen.

“Einde vorig jaar besloot de rijkste Belg, Alexander Van Damme, om België te verlaten en daardoor loopt de Belgische regering ongeveer 70 miljoen aan inkomsten mis. Dit is meer dan wat de speculatietaks en de rijkentaks samen hebben opgebracht.”

Het is onbegrijpelijk dat de regering zich voor de tweede keer aan dezelfde steen stoot. Het steeds complexer maken van de fiscaliteit en het meer en meer belasten van kapitaal zullen dezelfde nadelige gevolgen hebben als bij arbeid. En nadat de regering de roerende voorheffing al heeft verhoogd tot het hoogste niveau in Europa, en de transactietaks heeft opgedreven tot een ongezien niveau in Europa, voert zij nu een drastische wijziging door in de fiscaliteit die niet enkel de inkomsten maar nu ook het bezit belast. Dit is de druppel die de emmer voor velen doet overlopen. Waar gaat dit naar toe? Is dit een eerste stap en zal de taks op effectenrekeningen, naar analogie van de roerende voorheffing en de transactietaks, de komende jaren stelselmatig verhoogd worden? De rechtsonzekerheid in België bereikt zijn top en kapitaal zal België verlaten. Bovendien was de manier waarop de regering de maatregelen van het zomerakkoord voorstelde schandalig: iedereen kwam met zijn politieke trofee, maar zweeg zedig over het slecht nieuws. De vrijstelling van de roerende voorheffing voor aandelen werd in de reclamespot van VLD in het licht gezet, maar er werd gezwegen over de verhoging van de taksen. Als banken op deze manier (onvolledig en misleidend) communiceren met hun cliënteel worden ze vlug op de vingers getikt.

Vicieuze cirkel

Het kapitaal zal wegtrekken en de inkomsten voor de overheid zullen dalen. We zitten dan in een gelijkaardige vicieuze cirkel als bij arbeid. Einde vorig jaar besloot de rijkste Belg, Alexander Van Damme, om België te verlaten en daardoor loopt de Belgische regering ongeveer 70 miljoen aan inkomsten mis. Dit is meer dan wat de speculatietaks en de rijkentaks samen hebben opgebracht. En dit is maar het topje van de ijsberg. In totaal zal de overheid meer inkomsten derven dan zij kan innen van de taks op effectenrekeningen. Ik maak vandaag een afspraak met de regering om volgend jaar na te gaan of de waarde op effectenrekeningen is gestegen of gedaald. Ik twijfel er niet aan: ondanks de vrijstelling van de RV op dividenden, zal de waarde op effectenrekeningen dalen en is het best mogelijk dat het bedrag op spaarrekeningen weer stijgt.

De regering leert niet uit haar fouten. Dat het steeds verhogen van de belastingen een doodlopende straat is, wordt steeds duidelijker. Het enige dat je dan kan doen is stoppen en terugrijden. Nog sneller de straat in rijden, of nog meer belasten, is niet slim. Winston Churchill verklaarde het als volgt: “Een staat die tracht welvaart te creëren door het heffen van belastingen is als een man die in een emmer staat en zich tracht op te heffen met het handvat.” De oplossing uit deze benarde situatie is eenvoudig maar vraagt vijf minuten politieke durf: verminder de uitgaven van onze veel te dure welvaartsstaat. Als je je fietsvrienden niet meer kan volgen wegens overgewicht moet je soberder leven en afvallen. Het nemen van epo en pillen is niet de oplossing. Als de regering dat voorbeeld volgt, kunnen de belastingen worden verlaagd en vereenvoudigd en zal de zon weer schijnen in België.